” No one would listen “

Siguro kasalanan ko rin naman. Kasalanan ko kung bakit walang nakikinig sa akin. Kasalanan ko kung bakit walang sumeseryoso sa mga sinasabi ko. Kasalanan ko kung bakit sa panahong tulad ngayon, walang handang dumamay sa akin.

Matapang ang bawat kilos. Matalim ang mga mata. Matalas manalita. Walang sinisino kapag nag bitaw nang opinyon. Ayan ako para sa mga taong aking naka trabaho. Iyang mga katangiang iyan marahin din ang dahilan kung bakit marami sa mga taong aking nakasama sa trabaho ay iwas sa akin.

Kapag kasama ko naman ang aking mga tunay na kaibigan, madalas ako yung unang nag papatawa. Sa akin nag sisimula ang mga biruan. Ako ang gumagawa nang paraan para maging masaya ang bawat minuto nang aming pagsasama. Payaso! Ayan ako para sa kanila. Laging masaya. Laging nagbibiro. Walang dahilan upang maging malungkot. Walang karapatang maging seryoso.

Hindi rin naman ako natutong magbahagi nang aking nararamdaman sa mga tao sa bahay. Bata pa ako, malayo na ang loob ko sa mga kasama ko ngayon sa aming tahanan. Hindi ko naka ugalian na mag sumbong. Hindi ako natutong mag kuwento nang mga nangyari sa akin. Minsan pa nga, lipas na bago pa malaman sa bahay na nagkasakit na pala ako. Ayokong maka istorbo. Ayoko makabigat. Ayoko.

Kasalanan ko. Kasalanan ko ang lahat.

Marami na akong hinarap na problema. Hindi na rin mabilang na gulo ang aking hindi sadyang napasok. Hinarap ko lahat ang mga iyon na mag isa. Mahirap. Malungkot. Pero, nalampasan ko naman ang lahat. Siguro nga matibay naman ako. Siguro nga kaya ko naman mag isa. Siguro nga.

Pero, bakit ganito? Bakit parang ngayon pa ako aayaw? Bakit parang ngayon pa ako susuko? Bakit ngayon pa ako nag hahanap nang karamay? Bakit ngayon pa ako nag nanais na makahanap nang makikinig? Bakit?

Matapang ako! Kaya ko ito. Malalampasan ko rin ang kabanatang ito. Alam kong kaya ko! Alam kong may magagawa ako. Alam kong matatapos din ang lahat. Pero, bakit parang pinag hihinaan ako ngayon nang loob? Bakit parang hindi ko alam kung saan mag sisimula? Bakit parang hindi ko na kaya?

Sana may makinig.

Sana.

Daniel P. Yuson Jr.

Page 56

” Easter Sunday “

I woke up much earlier today and decided to publish 5 pending post in my other blog! After the task was done, I headed back to bed to catch up on more sleep. However, I was left counting sheep instead! In the process I became introspective again! Surprisingly, unlike my previous contemplation, this morning’s reflection was a lot more tranquil. Perhaps, having recently added up another year on my calendar has made the self-examination a lot peaceful. Or maybe, for the first time in so many years I must admit that, I have finally gotten in peace with the past!

Maraming bagay akong kinamumuhian before na for some reason ay natangap ko na ngayon. I realized that to continuously be bitter about the events of the past will just make today even more bitter and the future uncertain!

Wala na akong magagawa para ibalik pa ang panahon at itama ang mga pagkakamali ko! What remain though are the lessons na dapat ay gamitin ko to further improve myself. Or better yet i-share ang aking mga natutunan sa buhay sa mas nakararami. And that is what I intend to do today! In the first place that is why I started this blog to begin with. I made it my mission and took it upon myself to share my life story so that others would learn from it.

It’s been a long time since I last wrote something with a little bit of a substance. It’s been a long time that I truly shared something worth reading. Today is the right time to stage a come back! Afterall, it’s Easter Sunday! A time for renewal! A time to share one’s self.

Allow me now to start.

Forgive and choose to be happy! That would be the first one! I have learned to forgive all those that has caused me misery. Napagod na akong magalit at magplano nang paghihiganti! All those years that I spent plotting and scheming vengeance was not all worth it! I just became more despondent each time that I look forward for a retribution. All those precious days that I should have spend thinking of happy thoughts and pursuing an equally happy endeavor all ended up in waste! All because I didn’t have a forgiving heart!  Sayang ang mga araw na sana ay mas pinili ko na lang na maging masaya! Now, I have learned to forgive and guess what? Mas madali nang maging maligaya! Even the simplest of things now can bring me joy.

Trust and be Patient - Everything happens according to HIS plan! There is no point disputing this. Distrust and impatience only agitated me and led me to feel uncertain about so many things! Worst is – it breeds envy and jealousy even to the most purest of hearts! I should admit that, despicable that it can be, I have also entertained envy and have allowed it to grow like a bacteria in a petridish! I so badly wanted to outperform those who has overtaken me that I lost track of the truth! Instead of reaching my goal, I ended up starting up all over again! I rush things! I do things haphazardly! I make wrong decisions out of impulse! I thought I could cheat time! I was wrong. With haste there is waste! When before I speed up things, now I have learned to take it slow! Doing things slowly and cautiously with trust and patience in tow has made each day worth living! Now I believe that in the right time good fortune that has eluded me so many times in the past shall soon run into my favor.

It is alright to fail! This would be the third. I once had the selfish belief that, pretty much like the stage plays that I bring life on, I could also dictate how people around me would act and react! Well, I was wrong! And it had to take one enormousness blow on my ego for me to learn that I am not the great person that I once thought I was! The event that made me learn the bitter truth had so much of an impact that even up until this time the slightest slip up from my end would make me feel so inferior! And every time I feel defeated, I would retreat and surrender – a stark contrast to what I used to be! Failure dampens my spirit so much that  when my mind dictates that I have failed, I begin to lose all my sense of worth! All the confidence that I knew I had, seem to abandon me! But I am slowly learning that failure is alright! Failure makes us a wiser person!

It’s a small world, what goes around comes around! This is the fourth lesson that I have learned in life. And only for now, the last lesson that I shall share. Karma! What you do in life, how you treat others, the decisions that you make, the words that you say, and even the thoughts in your mind – when borne with hate - would all come back and hunt you. I have treated other people unfairly in the past. I abused my authority. I thought my glory days were endless! I was wrong! Those whom I treated wrongly before are all around me now. Some of them even doing a lot better! I can’t get away from them. I have to see them. I even have to work with them. What I was once they are now! I am left without a choice but to choose to do what is best! And that is to live with what is the present. To accept my own karma. I don’t mind being treated unfairly, though it hurts, if only it is a means to get what I deserve! I am accepting all harsh treatment, whenever it comes around, because I know that I once did that to others too! And instead of retaliating, I treat the offender otherwise! It’s wiser and perhaps even holier to treat one’s enemy with kindness and understanding! It is in this way that we can break the chain of bad fortune!

Happy Easter!

Daniel P. Yuson Jr.

Page 55

” Too Much or Too Little “

Ang dami nang mga kaganapang naganap dito sa Pilipinas at sa Buong Mundo mula nang huli akong nakapagsulat dito sa aking pinaka mamahal na blog!

Pinagkakaguluhan na ng mga NBA fans si Jeremy Lin, Pumanaw na si Whitney Houston, Lumindol na sa Negros Oriental, Banned for life na sa Boxing si Luis Lazarte, Nililitis na si Chief Justice Renato Corona sa Senado, Hindi na daw matutuloy ang kasal nila Dra. Vicky Belo at Hayden Kho, In love na daw si Pnoy kay Grace Lee, Nanalo na si Betong sa Survivor Philippines, House Player na lang si Paco Evangelista sa PBB Unlimited, Final Cook-off na nila Kyle, Mica, Philip at Jobim sa Junior Master Chef, Di inaasahang bigla akong naka experience ako ng Lingam Massage, Lumipat na ng puwesto yung paborito kong tindahan ng Japanese Siomai sa kanto, Giniba na yung Sari Sari Store na pinag papa load-an ko at ginagawa nang apartment, nasa Chapter 10 na ako ng The Chronicles of Narnia: The Horse and his Boy, at habang sinusulat ko ang post na ito 1 Month 8 Days 7 Hours 27 Minutes at 39 Seconds na akong employed sa bago kong pinag ta-trabahunan sa Eastwood City Libis!

Tama! Ang number 1 reason kung bakit halos i-abandon ko na ang aking blog ay ang huling sentence na isinulat ko sa itaas! Oo! Lumipat na ako nang pinag ta-trabahunan. Nasa Eastwood City Libis na ako ngayon. Mga Briton na kamag anak nila Hermione Granger at Harry Potter na ulit ang madalas kong kausap sa araw araw! At dahil bagong trabaho at bagong company lahat ng atensiyon ko nasa work lang! Super focus! Puro trabaho! Wala nang lovelife! At siyempre dahil bagong account ulit, pabago bago rin ang schedule ko. Minsan ilang araw na from 8:00 PM to 5:00 AM ako then all of a sudden kalagitnaan ng linggo biglang magiging 3:00 PM to 12:00 MN na! Ang hirap mag adjust pero ganun talaga ang buhay ng mga taong nasa huling uri! Ang uring karaniwan.

Madalas nga pumapasok ako na halos ilang oras lang ang tulog ko. Minsan pa nga, umuwi lang ako para maligo then balik na ulit sa trabaho! Ang hirap ng kulang sa tulog. Ang pangit ng pakiramdam, laging inaantok, laging balisa, laging gutom, laging wala sa mood, laging tulala! Hindi maganda!

Ang totoo niyan, miski dati pa man, sanay naman ako sa puyat. Pero dahil last year nga halos buong taon akong nag pang umaga at ngayon lang ulit ako naging bampira, hirap ulit ako na mag pang gabi! Ewan ko kung ang pag pupuyat ko ulit ang isang reason kung bakit lately “Too Much or Too Little” nanaman ako.

Sobrang extremes na naman ako lately! Its either masayang masaya or malungkot na malungkot. Its either kuwento ng kuwento or sobrang tahimik. Its either palabiro or halos hindi makausap. Its either walang gana kumain or walang tigil sa paglamon. Its either tiwalang tiwala or iwas na iwas! Hindi naman ako adik! Pero ganun talaga! Ang hirap! Ewan ko kung may sense ang mga sinasabi ko, pero ganyan talaga ako. Eversince naman, miski nuong bata pa ako, extremes na talaga ako. Lately lang talaga parang sumosobra nanaman ang pagka extreme ko! “Too Much or Too Little“! Ang hirap! Hindi naman ako baliw! Hindi naman ako sira ulo. I’m not crazy! I’m just a little unwell!

Alam ko na maraming tao sa paligid ko ang nahihiwagaan, nalilito at nahihirapan ding maintindihan ang moods ko. I’m sure na pinag uusapan nila ako at may kanya kanya din silang mga haka haka kung bakit paiba iba ang moods ko. Hindi ko sila masisisi. Hindi ko sila masisisi kung hindi nila ako maintindihan. Sa totoo lang din naman kasi, miski ako hindi ko rin maintindihan minsan sarili ko! Pero sana maintindihan nila na tulad din naman ako ng ibang tao! Yun nga lang I am either: “Too Much or Too Little“!

Pero sa totoo lang, kung ikukumpara ko several years ago, mas na ko-control ko na ang sarili ko ngayon! Alam ko na kung paano i-handle ang sarili ko lalo na kung nararamdaman ko na na nag su-swing na naman ang moods ko. Hindi ko na hinahayaan na may masaktan pa akong ibang tao nang dahil lang sa mood swings ko! Lately, umiiwas na lang ako sa pakikisalamuha sa mga tao kapag alam kong ” Too Much or Too Little” nanaman ako! Mahirap kasi na may makasamaan pa ako ng loob! Pagod na ako sa gulo, away at galit! Gusto ko na ng tahimik na buhay! Yung walang problema!

Ang wish ko lang ngayon ay sana maka kilala din ako ng iba pang tao na tulad kong ” Too Much or Too Little“! Sana!

Daniel P. Yuson Jr.

Page 54